A cidade ten un son profundo e averiado. Ten ritmo, e, se cadra, ata rima.
E non me refiro ao son do cláxon ou ao bullicio dos transeuntes que entran no traballo ou mercan hortalizas na praza de abastos. A cidade é un ente propio que respira, coma o misterio do universo.
lunes 14 de enero de 2008
Suscribirse a:
Enviar comentarios (Atom)
10 avelaíñas:
E ademáis, arrecende.
Que respira rouco, bronquítico, canso, humano.
Somos ínfimos, os espacios respiran sen nós.
E cada cidade, cada pobo, ten un ritmo e un son distinto, que mesmo varía dependendo da época e das estacións.
Apertas.
A cidade é un parasito que se alimenta da vitalidade dos cidadans, e cando non lle serven os olvida sen mais.
¿Cómo he podido dejar tanto tiempo sin pasar por aquí? Todo precioso.
Apertas
A cidade é unha das mellores personaxes. Alomenos, das máis interesantes. Anque só fose por todo o que acontece dentro dela...
Eu quéroas moito, cos seus defectos. Coma sempre se quer aos amigos íntimos.
xa non escribes máis?
gustábame lerte... en pasado pero tamén en futuro, hipotético? gustaríame lerte de novo, máis cousas. non deixes de escribir, anda...
vexo que non só volviches ó blog, senón que tamén fixeches cambios. alédame. eu non durmo moito. mentres ti lías o meu poema, revisionava a Magnolia, de Paul Thomas Anderson. e, sabes? tiñan razón na peli esta, as cousas nunca pasan porque si.
apertas
revisionaba, quixen dicir. é o que ten escribir tan tarde
;)
Publicar un comentario en la entrada